1. Τόσο η τακτική χλωρίωση όσο και το περιοδικό σοκ με χλώριο δεν οξειδώνει τις οργανικές μολύνσεις στο νερό, που δημιουργούνται από ιδρώτες, σάλια, ούρα, λάδια σώματος, καλλυντικά, σκόνες κτλ., απλά αντιδρά μαζί τους και δημιουργεί οργανικές χλωραμίνες, που είναι ως επί το πλείστον καρκινογόνες ουσίες.
2. Οι χλωραμίνες είναι αυτές που κατά κύριο λόγο ευθύνονται για την έντονη οσμή του χλωρίου, που ιδίως στα κλειστά κολυμβητήρια γίνεται συχνά ανυπόφορη, για το τσούξιμο τα μάτια, τους ερεθισμούς του δέρματος, τη δύσπνοια και άλλες αρνητικές επιδράσεις του χλωρίου στον ανθρώπινο οργανισμό.
3. Οι χλωραμίνες πρέπει να βρίσκονται σε συγκέντρωση το πολύ 0,5ppm μέσα στο νερό. Αυτό είναι κάτι που λίγοι το γνωρίζουν και σχεδόν κανείς δεν το ελέγχει. Στα περισσότερα δημόσιας χρήσης κολυμβητήρια υπερβαίνουν κατά πολύ αυτήν την τιμή, με αποτέλεσμα να είναι επικίνδυνες.
4. Μετά το σοκ χλωρίωσης απαγορεύεται η κολύμβηση για 12 τουλάχιστον ώρες.
   Αυτός ο κανονισμός δεν τηρείται πάντα, επειδή συχνά δεν είναι εφικτό για πρακτικούς οργανωτικούς λόγους (βάρδιες συντηρητών, ωράριο λειτουργίας κολυμβητηρίου, ανθρώπινη αμέλεια κτλ.).
5. Σε όλα τα στερεά χλώρια, όπως είναι το χλώριο σε σκόνη, οι κόκκοι χλωρίου και οι ταμπλέτες χλωρίου, περιέχεται το επικίνδυνο κυανουρικό οξύ που μειώνει την εξάτμιση του χλωρίου. Αυτό πρέπει να διατηρείται σε συγκέντρωση μικρότερη από 80ppm. Σχεδόν κανείς, όμως, δεν γνωρίζει ότι πρέπει να κάνει αυτόν τον έλεγχο σε τακτά διαστήματα.
6. Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου του Βελγίου, παιδιά κάτω των 7 ετών, που είναι τακτικοί χρήστες σε κλειστά κολυμβητήρια, έχουν πνεύμονες που είναι σαν τους πνεύμονες καπνιστών ηλικίας 50 ετών!
7. Το νερό δεν μπορεί να διατηρηθεί πάντα κρυστάλλινο μόνο με τη χλωρίωση. Απαιτείται ένα καλό οξειδωτικό και κατά προτίμηση οικολογικό προϊόν, για να οξειδώνει τις οργανικές ουσίες και να καταργεί πλήρως τη θολότητα.
8. Το χλώριο δεν έχει αλγοκτόνο δράση, κάνει μόνο απολύμανση, γι' αυτό και απαιτείται πρόσθετο χημικό αλγοκτόνο, που και αυτό υστερεί από οικολογικής και υγιεινής απόψεως έναντι της φυσικής μεθόδου του χαλκού, που είναι γνωστός για τις αλγοκτόνες και τις απολυμαντικές ιδιότητές του από την αρχαιότητα.
9. Η μεταφορά και η αποθήκευση του χλωρίου είναι επικίνδυνη, ομοίως και η χρήση του από τους συντηρητές της πισίνας, και απαιτεί ειδικά προστατευτικά μέτρα, τα οποία συχνά δεν λαμβάνονται λόγω ελλιπούς ενημέρωσης ή αμέλειας.
10. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι το χλώριο χρησιμοποιήθηκε κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ως χημικό όπλο. Σήμερα, έναν αιώνα αργότερα, απλά και μόνο επειδή βλέπουμε να το κάνουν και οι άλλοι, με ελαφριά καρδιά βουτάμε μέσα σε αυτό τα παιδιά μας, χωρίς να είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι ελέγχονται οι πιο πάνω τιμές ασφαλείας στην περιεκτικότητα του χλωρίου και των υποπροϊόντων του μέσα στο νερό!

Για ποιο λόγο προτιμάται ακόμα το χλώριο,
αφού έχει τόσα προβλήματα;